#MondayMusings, Random Ramblings

Diploma-zwemmen: frustraties langs de zijlijn

Zwemdiploma A

Vorige week mocht onze oudste afzwemmen voor zijn A-diploma. Een heuglijke gebeurtenis, hier keek hij al zo naar uit. Op tijd vertrokken we dus richting zwembad. Maar wat was het daar al druk! Was er al een groep aan het afzwemmen misschien? Nee, toch niet, binnen zwommen alleen nog een paar recreatie-zwemmers.

Redelijk klein zwembad

De Wedert is een redelijk klein zwembad met een kleine hal en eveneens kleine cafetaria. Vanaf de cafetaria en een klein stukje in de hal kun je het zwembad inkijken. Nu dachten we dus dat we vroeg waren, maar de cafetaria zat (en stond) al bomvol en dus liep ik samen met de jongste maar weer terug naar beneden. Papa was met de oudste al naar de kleedkamers. In de hal voor het raam stond het alleen ook al rijen dik. Toch waren er nog maar een paar zwemmertjes aanwezig.

Wie waren die mensen?

Wie waren al die mensen dan? Dit waren niet alleen de ouders en een paar broertjes of zusjes. Mijn man had me al gewaarschuwd en ik kon het eigenlijk niet geloven. Maar hij had gelijk: er waren niet alleen papa’s, mama’s, broertjes en zusjes. Nee, dit waren oma’s, opa’s, ja zelfs ooms, tantes, neven en nichten.

Excusez le mot

WTF? Ja, sorry, maar er schoot even wat grof taalgebruik door mijn hoofd (enkel door mijn hoofd, hoor). Want wat zich hier afspeelde, vond ik echt niet meer normaal. Ik begrijp best dat een oma of een opa zijn of haar kleinkind wil zien afzwemmen. Heb ik echt wel begrip voor, zo’n egoïstische moeder ben ik nu ook weer niet. Maar met hele families komen kijken hoe één kind afzwemt? Kom op, echt?

Even klagen

Dit moet me even van het hart. Ben ik nu werkelijk de enige die het vreemd vind dat je met de hele (uitgebreide) familie naar het zwembad komt om een kind te zien afzwemmen? Als ik naar de hoeveelheid mensen kijk, blijkbaar wel. Dus maar aanschuiven achter drie, vier rijen mensen en maar af en toe op de tenen gaan staan. Als ik mijn armen zou strekken, zou ik misschien ook wel wat foto’s kunnen maken. De jongste kon al helemaal niets zien, dus die ging met een spelletje in een hoek zitten.

En terwijl ik in de vierde rij of zo sta (achter mij was het inmiddels ook druk geworden), word ik ook nog eens aan de kant geduwd door een oma. ‘Even aan de kant hoor, ik wil mijn kleindochter zien!’. Oh, en wat denkt u waarvoor ik hier sta?! Totaal verbijsterd kijk ik hoe ze zich een weg baant naar het raam.

Diploma-zwemmen

Zwaaien

Tussen de mensen door zie ik hoe onze kanjer probeert ons te spotten. Hij kan ons niet zien. Ik zie dat hij een beetje bezorgd begint te raken. Kijken papa en mama wel? Driftig begin ik te zwaaien boven een paar hoofden uit. Ik ga op mijn tenen staan. Rek me uit. Ja, daar, oogcontact! We zwaaien snel naar elkaar en met zichtbare opluchting draait hij zich om en luistert naar de instructies van de zwemleraar.

Geslaagd

Hij heeft goed gezwommen en met gemak zijn diploma gehaald. Apetrots komt hij de kleedkamer in. Nu wachten op de diploma-uitreiking. Na een kwartier wachten komt één van de zwemleraren met de diploma’s de hal in. Het was zo druk dat ze eerst een plekje moesten zoeken, waar ze de diploma’s konden uitreiken. En dan proberen alle kinderen erbij te halen, wat ook nog knap lastig bleek in zo’n overvolle hal. Maar goed, uiteindelijk werd ook Sam’s naam geroepen en kon hij met gepaste trots zijn diploma laten zien.

Naar buiten

Nadat Sam zijn diploma had, probeerden we ons een weg te banen naar de deur. Dat lukte uiteindelijk wel, maar het was er zo druk, dat de deuren niet meer open gingen. Want de ingang is dusdanig beveiligd, dat niet zomaar kinderen naar buiten kunnen rennen. De ene schuifdeur gaat namelijk pas open als de andere schuifdeur dicht is.

Nu was het echter zó druk, dat er binnen tegen de deur mensen aangedrukt stonden, maar ook tussen de deuren stond het vol. De sensors wisten dus ook niet meer wat te doen en beide deuren bleven dicht. Potdicht. Uiteindelijk werd het een paar papa’s te veel en werden de deuren geforceerd. Hup. Kinderen aan de jassen getrokken en vlug naar buiten. Pfff, dat was achter de rug.

Verrassing

Wat een middag. Wat een frustratie. Gelukkig hadden de jongens er niet zoveel erg in. We hebben waar we voor kwamen: zwemdiploma A. En we hadden nog een leuke verrassing in petto voor de jongens: om het te vieren gingen we sushi eten! En frustratie of niet, dat is altijd feest 😉

Bedankt voor het lezen!

Misschien ook interessant om te lezen: Expo Dino World: top of flop?

Sharing is caring 🙂

Meer / More

10 Comments

  • Reply

    zebrazonderstrepen

    december 9, 2017

    Whaaaa wat verveld kunnen mensen toch doen. Fier op je zoon!

    • Reply

      Nicole

      december 9, 2017

      Heel fier!!

  • Reply

    Roelina

    december 15, 2017

    Jeumig he… ik ben ooit eens bij het afzwemmen geweest bij het broertje van mijn vriend. Dat was buiten, maar ook megadruk. ik begrijp dat eigenlijk ook niet. Ook niet leuk voor de kinderen denk ik.

    • Reply

      Nicole

      december 16, 2017

      Nee, voor de kinderen was dat ook niet leuk. Maar als je zag hoeveel families daar waren, waren wij één van de weinigen die dat maar een vreemd gegeven vonden.

  • Reply

    Cynthia

    december 25, 2017

    Vréselijk. Ik krijg het al benauwd bij het lezen van je verhaal. Wat raar eigenlijk dat je achter ramen moet kijken! Dat je niet binnen mag staan joh. Vooral als ouders. Gek geregeld. Maar misschien vanwege de kleine omgeving? Gefeliciteerd met jouw kanjer in elk geval!! He did it. En jullie ook….

    • Reply

      Nicole

      december 25, 2017

      Dank je wel, Cynthia! Ja, was echt te bizar. Maar blijkbaar is dat heel normaal. Zal ik wel gek zijn 😉

  • Reply

    Adrienne McGuire

    januari 30, 2018

    That sounds (and looks) absolutely insane! This phenomenon of bringing everyone in the family to witness the smallest accomplishments of our children, goes beyond swim meets and swimming tests. When my youngest “graduated” from elementary school, entire families attended, complete with roses and chocolates and other lavish gifts for their 10-year-olds. I found it very odd and slightly offputting to make such a grandiose gesture for a rather small accomplishment in the child’s life. I get what you’re saying, and I don’t want to be a downer either, but things have gotten a little excessive everywhere.

    • Reply

      Nicole

      januari 31, 2018

      Excessive, that’s exactly it. When I was standing there, I started to feel I’m the crazy person thinking that this is odd. Yes, I’m extremely proud of my kid, but it never crossed my mind to shower him with gifts and bring the entire family to cheer him on. He did well, absolutely, but let’s get real. Although an accomplishment, it’s also learning a very basic skill, important to survive in the water. What will all those kids expect to see/get when they graduate from college or whatever? It’s not that those kids were winning Olympic medals. Totally out of proportion.

      • Reply

        Adrienne

        februari 21, 2018

        I don’t understand why SO MANY other parents don’t feel the way we do. It’s teaching kids to expect grand praise for every little accomplishment – which could lead to perfectionism OR a low drive to try anything remotely difficult or challenging. I guess all we can do is explain to our kids how we feel and why they won’t be getting roses for passing a swim test, etc. I’ve found that most of the time, my kids get it, and they don’t expect to be rewarded every day of their lives. Nice chatting with you, Nicole!

        • Reply

          Nicole

          februari 23, 2018

          My sentiment exactly. Everything has be bigger, better, more extravagant these days, setting unrealistic expectations for the future. A sincere ‘well done’ and a hug means much more than material gifts. But that is my modest opinion. Our kids know that we are proud of them, without making a spectacle of it. And they appreciate even the smallest gifts and praise, those are given from the heart, not from a big purse. Thank you so much for stopping by and commenting, Adrienne, pleasure to ‘talk’ to you 🙂

Geef een reactie