#MondayMusings, Random Ramblings

Zomerkamp… en wij zijn plots alleen

Alleen…

Wat is het stil in huis. Nadat we de jongens hadden weggebracht naar zomerkamp, komen we in een leeg huis. Nou ja, helemaal leeg is het natuurlijk niet. We worden nog altijd vrolijk begroet door de hond en de kat. Maar het voelt anders. Ik kom natuurlijk vaker thuis als de jongens er niet zijn. Als het school is, ze naar vriendjes zijn of sporten. Dan is het ook stil. Maar deze stilte voelt anders. Normaal kan ik ervan genieten als ik even rust heb. Omdat ik weet dat het binnen no-time weer een kabaal is. Maar nu niet. Want er komt geen kabaal. Niet vandaag, niet morgen. We zijn alleen.

Ik had er eigenlijk een beetje naar uitgekeken, een paar dagen rust. Dingen kunnen doen, die je normaal niet kan doen. Maar nu loop ik met mijn ziel onder mijn arm. Welke dingen wilde ik ook weer doen? Ik heb nergens zin in. Ik moet wel gewoon werken. Gelukkig maar, dat is nog een deel van mijn normale ritme dat hetzelfde is. Of nee, ook niet helemaal. Ik hoef er geen rekening mee te houden dat er opvang is. Dat ik op tijd terug moet zijn. Hè, dat zou toch fijn moeten voelen?

Aftellen

De jongens keken al maanden reikhalzend uit naar het zomerkamp. De laatste weken gingen ze ook echt tellen hoeveel nachtjes ze nog moesten slapen. De spanning werd alsmaar groter. ‘Jippie, we gaan op kamp!!!’

De afgelopen week stond vooral in het teken van de voorbereidingen. We mochten natuurlijk niets vergeten. En zoals elk jaar is er ook dit jaar een kampthema: Schot. Uiteraard dachten we er weer pas op het allerlaatste moment aan. We konden in een feestwinkel nog wel twee mutsen c.q. petten krijgen met rood haar eraan. Te grappig. Maar ja, alleen maar zo’n petje met een halve pruik vond ik ook maar wat magertjes. Maar kinderkostuums waren in dat thema niet zo snel te krijgen. Om nog ergens een kinderkilt te bestellen was het te laat.

Zelf maken

Mijn grote mond was weer eens sneller. Ik zei meteen dat ik dan zelf wel een kilt kon maken. Ik. Met mijn twee linkerhanden als het om handwerken gaat. Mijn relatie met mijn naaimachine is ook geen liefdesverhaal. Maar goed, als ik eenmaal iets heb toegezegd, dan houd ik me daar ook aan. Dus snel naar een stoffenwinkel en een meter Schotse ruit gekocht. En een stukje vilt, want ja, dan moet er ook een ‘tasje’ op de kilt komen.

Pfff, waar was ik toch aan begonnen? Zonder patroon ook nog eens. Ik ging eerst maar eens twee stroken knippen. Dat was nog makkelijk. Het stuk gewoon precies doormidden. En de randen wat recht gemaakt. En hoe nu verder. Vooruit, gauw nog even wat plaatjes kijken. Hoe moeten die plooien liggen? Ach, wat geeft het. Het gaat mee naar kamp. Gaat echt niemand op letten hoe de plooien lopen.

Kilt

Plooitjes, elastiek erin, omgezoomd, tasje erop gemaakt. Ik vind het geslaagd. Durf zelfs een foto van het eindresultaat te laten zien. Nee, geen close-up van de naadjes. Kom, het moet wel leuk blijven, hè.

Noah was nog wel even bezorgd dat ze hem zouden uitlachen met een rok. Ho, manneke. Het is géén rok Het is een kilt. En een kilt wordt niet gedragen door vrouwen, alleen door mannen. En wist je dat ze zelfs oorlog voerden in kilt? ‘Echt?!’ Ja, echt. Kijk maar naar Braveheart (dank u, Mel Gibson, om de kilt toch echt wel een stoer item te maken). ‘Wow, dat is cool’. Ja hoor, nu willen de mannen hem wel aan. En nog op de foto ook.

Zomerkamp

Wat zullen ze een plezier hebben, daar op kamp. Er gaan herinneringen voor het leven gemaakt worden, dat weet ik zeker. En wij? Wij ‘genieten’ even van de rust en proberen zelf wat quality time te pakken. Maar nu is voor mij het aftellen begonnen. Aftellen tot ik ze weer mag ophalen…

Bedankt voor het lezen, tot de volgende keer 🙂

Sharing is caring 🙂

Meer / More

4 Comments

  • Reply

    Kreanimo

    juli 17, 2017

    Ahhh Nicole. Wat zal je ze missen…
    En wauw… knap gemaakt ik doe het je niet na.

    • Reply

      Nicole

      juli 17, 2017

      Hahaha, dank je, heb anders echt twee linkerhanden wat handwerken betreft. Niet van dichtbij bekijken ;-). En ik mis ze vreselijk…

  • Reply

    Esmee

    juli 23, 2017

    Wow, wat een verhaal! Heb dat gevoel al bij een nachtje als ze gaan logeren. Vantevoren het idee dat je dan even rustig iets voor jezelf iets kan doen, maar in de avond die lege kamertjes inkijken met een naar gevoel. Moederliefde!
    Wat knap dat je ze hebt geholpen en die kilts hebt gemaakt! Ze zullen zo trots zijn. Zullen het vast heel leuk hebben gehad…

    • Reply

      Nicole

      juli 23, 2017

      Ja, erg hè. Heb je eindelijk de rust, zit je daar zielig te wezen ;-). Maar ze hebben het geweldig gehad en dat maakt me dan weer zo blij.

Geef een reactie