Zowel in Nederland als in België zijn nu alle scholen weer begonnen. De tijd voor regelmaat maar ook hectiek van alledag is weer aangebroken. Op tijd naar bed en op tijd opstaan, huiswerk maken, sporten, hobby’s, afspraakjes… in veel huishoudens is het nogal wat kunst- en vliegwerk om alles weer op de rails te krijgen. En te houden. Een ander terugkerend ritueel, dat soms ook wat stress met zich kan meebrengen, is het dagelijks klaarmaken van de lunchpakketten.
Ken je dat, dat je boodschappen doet en er is een mooie aanbieding, dat je eigenlijk veel te veel meeneemt zonder erbij na te denken wat je eigenlijk ermee gaat maken? Nee? Nou, ik (helaas) wel. Nu waren de blauwe bessen extreem in de aanbieding. Dus hup, twee emmers mee. Emmers. Veel te veel natuurlijk, want na muffins met blauwe bessen en héél veel blauwe bessen door de yoghurt en talrijke smoothies, houd je nog minstens een emmer over.
Wij werden onlangs uitgenodigd voor een bbq en ik zou het toetje meebrengen. Dan rijst natuurlijk altijd de vraag: wat zal ik nu eens maken? Na een bbq, waar je over het algemeen al veel meer eet dan normaal, is het wel fijn dat er een licht toetje volgt. Iets wat niet te zwaar op de maag ligt. Zo’n toetje ‘dat er altijd nog wel in kan’. Dan komt ik al snel uit bij een luchtige mousse, zoals een Griekse Yoghurt Mousse. Maar deze keer ik deze lekker frisse volwassen versie: Limoncello-mousse met frambozencoulis.
De zon heeft het deze zomer een beetje af laten weten. Net als de afgelopen zomers waren juli en augustus dit jaar toch wel koud en nat, met maar een paar dagen echte zomer ertussen. Vrees dat onze zomers er zo voortaan uit gaan zien. Tja, dat betekent dat we zelf voor wat zon moeten zorgen. En wat is er dan beter dan dat te doen met een beetje zon op je bord door deze heerlijke Citroen-Bosbes-Kruimeltaart?
Star Wars koekjes? Echt waar? Yep, echt waar.
Dat is zo ongeveer de korte versie van het gesprek met de jongens toen ik liet zien wat ik had gemaakt. Je had die oogjes moeten zien. Groter konden ze niet worden. En toen kwamen de vragen en opmerkingen, allemaal in de trant van ‘zijn dit Star Wars koekjes?’, ‘kun je die eten?’, ‘zijn dit echte koekjes?’, ‘mogen wij die eten?’, ‘zijn die echt voor ons?’, ‘wow, hoe heb je dat gedaan?’, ‘heb je dat echt zelf gemaakt?’, ‘WOW’, ‘COOL’, etc. En stel je dan nu twee opgewonden jongetjes voor, op en neer springend en door elkaar kakelend, dat mijn oren ervan gingen piepen. Ziet je ’t voor je?
Deze citroencake bevat geen eieren of zuivel en is supermakkelijk te maken.
Bij ons is deze cake niet zo bekend, maar met name in Amerika staat deze cake bekend als Crazy Cake, Wacky Cake of Depression Cake. Als je naar de oorsprong gaat zoeken, vind je de eerste gedocumenteerde recepten in de jaren 40 van de vorige eeuw. Een tijd waarin bepaalde voedselsoorten niet of nauwelijks te krijgen waren of tegen een exorbitant hoge prijs, zoals boter, eieren en melk. Vandaar ook de naam Depression Cake. Je moest gebruiken wat er wel was en weglaten wat je niet kon krijgen of betalen.
Een super sappige, citroenige, koolhydraatarme mug cake om die plotselinge zoete honger te stillen! Zonder schuldgevoel!
Mug cakes. De nieuwe liefde in mijn leven. Mijn redding als ik ineens waanzinnig zin heb in cake. Wat meestal later op de avond is. En natuurlijk komt die zin in cake als er geen enkele kruimel in huis te bekennen is (ja, ik weet, hoe is dat überhaupt mogelijk?!). En aangezien ik dan nog eens de enige ben (mijn man houdt niet zo van cake, behalve als er witte chocolade mee gemoeid is), maak ik een eenpersoons mug cake voor mezelf.
