Ik zat al wat langere tijd in mijn hoofd met het idee om een spruitjessalade van rauwe spruitjes te maken. Maar was het ook weer vaak vergeten, dus het was er maar niet van gekomen. De jongens zijn vooral gek op spruitjesstamp, dus als ik spruitjes haal wordt het dat meestal dat. Maar ik wilde eens iets anders dan stamp. Alleen had ik de jongens nog steeds zover kunnen krijgen om spruitjes gekookt of roergebakken (met bv. spekjes) lekker te vinden.
Ik doe een moord voor goede mayo. Nou ja, spreekwoordelijk dan. Echt goede mayo kan ik werkelijk overal bij eten. Maar dan moet het ook echte mayo zijn, geen frietsaus. Want, bah, frietsaus vind ik dus écht niet lekker. Of andere ‘light’ troep. Wat bezielt me dan om met vegan mayonaise op de proppen te komen??
Ik kan je sowieso vertellen dat het gewoon lekker is. Anders zou ik dit ook niet delen. Maar hoe kom ik er überhaupt op om vegan mayonaise te maken? Niet omdat vegan momenteel ontzettend hip is (overtuigd veganist of niet) en je zonder vegan recepten er niet meer bij hoort, of zo. Maar zoals met zoveel wil ik het simpelweg een keer geprobeerd hebben.
Tijdens de LCHF Belevingsmarkt op 12 augustus heb ik ook de workshop ‘Kimchi maken’ van Julia Kang gevolgd. Ik kende Kimchi vooralsnog alleen van naam en wist wat het was, maar had het zelf nog nooit geproefd. En als je dan ook nog eens de kans krijgt om leren hoe je dat moet maken, is het helemaal tof.
De workshop werd gegeven door Julia Kang. Zelf geboren in Korea en als 6-jarige geadopteerd door Nederlandse ouders. Op haar zoektocht naar haar roots is ze enkele jaren naar Korea gegaan, waar ze heeft gewerkt en ook haar huidige man heft leren kennen. Samen zijn ze uiteindelijk weer naar Nederland verhuisd, waar Julia zich verder in voeding is gaan verdiepen en ook enkele boeken heeft uitgebracht, zoals 100% Gifvrij, slank en gezond door een natuurlijke levensstijl en Natuurlijk en gezond (op)VOEDEN.
Kimchi is hét nationale gerecht van Korea. Volgens Julia is er geen maaltijd zonder Kimchi. Kimchi, gefermenteerde groente, is ook heel erg gezond en wordt door de ‘goede’ levende bacteriën gezien als natuurlijke probiotica. Het is niet wetenschappelijk bewezen, maar er zijn sterke aanwijzingen dat probiotica zorgen voor een goede darmflora. En gezonde darmen liggen aan de basis van een algehele goede gezondheid.
Kimchi is eigenlijk heel makkelijk te maken en je hebt er ook niet zo heel veel ingrediënten voor nodig. Het hoofdingrediënt is Chinese kool, maar je zou ook andere kool kunnen gebruiken. Dan is er een flinke hoeveelheid (zee)zout nodig voor het pekelen. Verder gaan in de basis verse knoflook, verse gember en rode peper poeder. Dit laatste kun je niet zomaar vervangen door chilipoeder of cayennepeper, het is echt iets heel anders.
Deze speciale rode peper poeder kun je bij Julia bestellen of in een goede toko krijgen. Wel moest ik in de toko even goed zoeken, want deze peper lag niet bij de chilipoeders en pepers. Maar onder in het schap waar ook kant-en-klare Kimchi stond. In Korea wordt door de jongere generatie eigenlijk geen Kimchi meer zelf gemaakt, maar gewoon in potjes en blikjes in de winkel gekocht. In een hilarisch filmpje legt Julia op haar website uit hoe je zelf Kimchi maakt en wie er in Korea dat ook nog steeds doet.
2 Chinese kolen
175 g (fijn) zeezout
50 g knoflook (ca. 10 tenen)
60-70g verse gember (dat is een flinke wortel)
1 rijpe banaan
75 g rode peper poeder (let op: dit is heel anders dan chilipoeder!)
Zet een grote pan, emmer of andere grote kom klaar om de kool in te kunnen pekelen. Julia gebruikt een babybadje om haar kool te pekelen, maar wij zijn al een tijdje uit de babybadjes dus dat was voor mij geen optie. Handig is het overigens wel voor de hoeveelheid kool.
Snijd het kontje van de kool en snijd de kool vervolgens in stukken. Daarvoor kun je gewoon ‘plakken’ kool afsnijden (zo’n 2 cm breed) en de stukken hebben dan al gelijk een prima grootte.
In mijn grote soeppan kunnen net twee gesneden kolen en dan kan ik niet eens meteen de kool mengen. Daarom strooi ik al tussendoor zout op de lagen. Dan kan het zout al wat inwerken zonder dat ik alles meteen ga mengen. Je hoeft de kool niet eerst te wassen. Na het pekelen wordt de kool grondig afgespoeld.
Laat zeker zo’n 8 uur pekelen. Meng om de twee uur de kool even goed door elkaar. Na de eerste twee uur is de kool al wat geslonken en kun je makkelijker mengen (als je net als ik de kool tot de rand hebt zitten).
Was de kool goed af. Ik heb drie keer schoon water in de pan gedaan en de kool gespoeld.
Laat nu goed uitlekken. Knijp de kool op het laatst nog uit om er zoveel mogelijk water uit te krijgen.
Pureer de knoflook en gember met een stuk van de banaan in een keukenmachine of blender tot een redelijk gladde massa.
Doe de kool, de gepureerde knoflook en gember, de rest van de banaan en de rode peper poeder in een mengkom en kneed alles goed door elkaar. Hoe meer je kneedt, hoe beter de smaken in de kool trekken.
Als je overigens denkt dat 75 g rode peper poeder misschien toch teveel voor je is, begin dan eerst met een beetje. Proef de kool en doe er eventueel beetje bij beetje meer bij. Maar deze poeder is niet te vergelijken met chilipoeder of cayennepeper.
Vul vervolgens schone wek- of jampotten en zet tot gebruik in de koelkast.
Laat bij voorkeur de potten minimaal 10 dagen tot 2 weken staan. Langer is nog beter. Maar je kunt de verse Kimchi ook meteen als een soort salade bij je maaltijd eten.
Eet smakelijk!
PS: als je wil voorkomen dat je favoriete kunststof kom er zo uit komt te zien, gebruik dan zeker een metalen of glazen kom voor het mengen:
Dit artikel bevat affiliate-links. Het kost jou niets extra, maar als je via één van deze links een aankoop doet, krijg ik daar een kleine commissie over.
Ook al is dit een vele malen gezondere variant dan mijn ultieme brownies, het blijft natuurlijk een verwennerij die je niet elke dag moet eten. Maar er zitten wel een hoop gezondere ingrediënten in. Of beter gezegd: ik heb een aantal ongezondere ingrediënten weggelaten of vervangen. Ze zijn zo best verantwoord als ontbijt en ideaal als je geen tijd hebt (neem ze lekker mee voor onderweg op het werk).
Om ze helemaal ontbijt-waardig te maken heb ik er granola doorheen gedaan. Deze granola is ongezoet en is meer een crunchy topping voor je yoghurt of kwark dan dat het een granola is. Daardoor is deze ook uitermate geschikt om door deze brownies te doen.
Het heeft wel even wat pogingen gekost om de brownies zo te krijgen zoals ik dat wilde. Een lekkere sappige brownie vegan en glutenvrij te maken was nog niet zo evident. Er waren best smakelijke resultaten, maar de één was te droog, de ander had geen binding (lees: viel tussen je vingers volledig uit elkaar). Of ze waren te zoet of juist helemaal niet. Maar nu heb ik dan eindelijk een brownie die ook wel brownie durf te noemen.
Voor de granola:
200 g havervlokken (gecertificeerd glutenvrij indien noodzakelijk)
75 grof gehakte ongezouten cashewnoten
50 grof gehakte hazelnoten
50 g grof gehakte amandelen
50 g gepofte quinoa
Voor de brownies:
100 g pure chocolade
15 g kokosolie (ca. 1 el)
40 g arrowroot
4 el koud water
200 g gemalen amandelen
½ tl zout
75 g kokosbloesemsuiker
1 tl vanille-extract
150 g ongezoete appelmoes
50 g granola
Voor de granola:
Verwarm de oven voor op 180°C en bekleed een bakplaat met bakpapier.
Meng alle ingrediënten voor de granola en verdeel over de bakplaat.
Rooster 20 à 30 minuten en schep regelmatig even om.
Gebruik de gewenste hoeveelheid voor de brownies en bewaar de rest in een goed afsluitbare pot. Heerlijk over yoghurt, kwark of fruit.
Voor de brownies:
Verwarm de oven voor op 180°C en bekleed een brownie-bakvorm met bakpapier.
Smelt de chocolade samen met de kokosolie.
Roer de arrowroot en het water tot er geen klontjes meer zijn.
Meng de gemalen amandelen, zout en suiker.
Doe de chocolade, het arrowrootmengsel, de appelmoes en de vanille bij de droge ingrediënten en meng met een spatel alles goed door.
Voeg als laatste de granola toe en meng nog eens goed.
Doe het beslag in de bakvorm en strijk glad.
Bak 25-30 minuten.
Laat volledig afkoelen alvorens in stukken te snijden.
Eet smakelijk!
Ik heb het al heel lang op mijn lijstje staan: zelf kaas maken. En toen ik dat had bedacht, bedacht ik me ook dat ik een keer vegan kaas wilde proberen. Niet omdat ik veganist ben of wil worden, maar omdat ik van nature uitermate nieuwsgierig ben aangelegd en simpelweg wil weten hoe zoiets nu smaakt. Is het lekker? Komt het een beetje in de buurt van kaas?
Ik had al eerder het één en ander of het maken van vegan kaas gelezen, want wat is de basis voor een huisgemaakte vegan kaas? En wat maakt dat het ook een beetje ‘kazig’ wordt? In de meeste gevallen worden cashewnoten als basis gebruikt en biergistvlokken voor de hartige smaak. Verder nog wat citroensap en eigenlijk ben je dan al een heel eind. Maar het mocht van mij iets spannender.
Wij waren laatst nog een dagje op en neer naar de Eifel gereden en dan kan ik niet terugrijden zonder nog even naar de supermarkt te zijn geweest. Daar kwam ik een pakje daslook tegen. In Duitsland wordt dat veel vaker gebruikt, maar in Nederland en België is het vrij onbekend.
Daslook hoort bij de lookfamilie en de bladeren lijken sterk op die van lelietjes-van-dalen. Wildplukken kan daarom ook best gevaarlijk zijn, als je het onderscheid niet goed kan maken. Als je de bladeren tussen je vingers wrijft, komt een geur vrij die doet denken aan knoflook en ui. Daslook kun je prima rauw in salades en soepen verwerken, maar ook pesto van maken en in marinades gebruiken. Of dus in kaas.
En zo was het idee voor vegan kaas met daslook geboren. En ik moet zeggen: ik ben superblij met het resultaat. Smaakt het nu echt naar kaas? Eerlijk gezegd, persoonlijk vind ik het niet zo heel erg op kaas lijken. Wel is het een heerlijk hartige spread die je prima in de plaats van een roomkaas kan gebruiken. Lekker op brood, maar ook erg lekker als dip. De ideeën om deze ‘kaas’ in andere gerechten te gebruiken beginnen al op te borrelen (denk aan gevulde mini-paprika’s of courgette-spaghetti…hmmm).
Nu kan het lastig zijn om daslook te vinden, wellicht kun je dat bij een groenteboer of biologische winkel eens navragen. Maar wat ook prima kan, is wat knoflook, peterselie en bieslook. Ook rrn prima combinatie en zo creëer je een lekkere kruidenkaas.
200 g rauwe cashewnoten
2 el citroensap
2 el water
3 el biergistvlokken
12 blaadjes daslook
Zout naar smaak
Laat de cashewnoten overnacht in water weken.
Giet af en doe de cashewnoten samen met citroensap, water en biergistvlokken in een keukenmachine of blender en pureer tot een gladde massa.
Dit kan zo’n 5 minuten duren. Schraap tussendoor langs de zijkanten zodat er geen stukjes overblijven.
Voeg, als je de gewenste consistentie hebt bereikt, de daslook en zout naar smaak toe en pulseer een paar keer tot alles goed is gemengd.
Start met een klein beetje zout en voeg meer toe naar smaak.
Zet tot gebruik in de koelkast.
De ‘kaas’ blijft enkele dagen tot een week goed in de koelkast.
Heerlijk op een cracker, sneetje vers brood of als dip met flatbread of tortilla-chips.
Dit mijn bijdrage aan het Foodblog Event van mei 2018. Alle andere inzendingen (ook van eerdere events) kun je terugvinden op het speciale Pinterest board van het Foodblog EVENT.
Eet smakelijk!
PS: een andere lekkere vegan dip is deze Geroosterde Wortel Hummus.
Het is bijna eind April en Koningsdag komt in zicht. Op de meeste scholen in Nederland was afgelopen vrijdag al de dag van de Koningsspelen, waarbij alles vrolijk oranje kleurde. Nu zijn wij niet zo’n Koningsdag-vierders, o.a. ook omdat wij in België wonen en de kinderen die dag gewoon naar school gaan. Een doodgewone dag voor ons, dus.
Maar dat neemt niet weg dat we zo hier en daar een beetje met de oranjegekte meedoen. Zo doe ik ook deze maand weer mee met het Foodblog Event van Foodbloggers BENELUX en het thema deze keer is, hoe kan het ook anders: Koningsdag. En dus mag oranje niet ontbreken. Ik bedacht voor deze challenge iets wat ik nog niet eerder had gemaakt: Geroosterde Wortel Hummus.
Toen ik aan de kleur oranje dacht en aan gerechten met deze kleur, dacht ik vooral meteen aan pompoensoep en wortelstamp. Maar ja, dat zijn voor de meesten toch eerder herfst- of wintergerechten. Of iets met sinaasappel, een mooi oranje nagerechtje of een mooi zomers drankje. Nu had ik bij de biowinkel mooie oranje wortels gekocht en daar wilde ik wel iets mee maken. En met de heerlijke zomerse temperaturen van de afgelopen week dacht ik vooral aan iets voor bij de BBQ of als groentedip. Met die mooie oranje wortels moet dat toch wel lukken.
In plaats van te koken, ging ik de wortelen roosteren. Geeft een diepere wortelsmaak en maakt ze extra zoet. En het idee voor de hummus met geroosterde wortel was geboren. Bij hummus passen natuurlijk lekkere specerijen uit het Midden-Oosten. En toen ik van de week snel nog even wat boodschappen ging doen, viel mijn oog op de kruidenpotjes van Johnnie Boer.
Nou ja, een kleine, zeg maar een vette blunder. Ik koop zelden specerijenmixen. Ik heb een voorraadkast vol met allemaal kruiden en specerijen en terwijl ik kook mix ik van alles zelf bij elkaar. Nu zag ik Za’atar staan en dat vond ik er goed bij passen. Za’atar is een kruid dat heel erg doet denken aan tijm, maar dat is het niet. Wel wordt het vaak verrijkt door o.a. sumak/soemak aan toe te voegen. Dus wordt het wel een soort specerijenmix.
Zonder dus goed op het etiket te letten, gris ik het potje mee. Ik heb het ook gebruikt en de hummus werd er echt superlekker mee. Wat is die blunder dan? Ik kocht afgelopen zaterdag (een dag nadat ik mijn hummus heb gemaakt), het nieuwe kookboek TLV van Jigal Krant. Een prachtig boek met mooie recepten en leuke verhalen en anekdotes uit Tel Aviv. En wat staat daar letterlijk in? Het bewuste potje staat beschreven (precies dat potje)… dat er van alles in zit, behalve… je raadt het al… Za’atar.
Ik voelde me dus nu echt wel een beetje dom. Waarom koop ik dan ook zomaar een potje mixkruiden, terwijl ik dat bijna nooit (zonder goed te lezen) doe? Ach, het is wel lekker in deze dip. En zo erg is het nu ook weer niet. Want Za’atar doet qua smaak wel heel erg aan tijm denken (en dat zat nogal veel in dat potje). Sterker nog (ik heb nog even verder gelezen in het boek, want het is echt té leuk), bij gebrek aan Za’atar wordt in een recept ook gebruik gemaakt van een mix van tijm en oregano. Poeh, gered… En nu genoeg gezemel, dan nu eindelijk het recept.
2 (bio)wortelen
Beetje zout/peper uit de molen
1 eetlepel olijfolie
1 blikje kikkererwten (400g, uitlekgewicht: 240 g)
1-2 el vers citroensap
1 tl Za’atar
75 ml water
1 el gembersiroop
1 el olijfolie
1 teentje knoflook, geperst
Zout/peper naar smaak
Verwarm de oven voor op 180°C en bekleed een bakplaat met bakpapier.
Schil de wortelen en snij ze in plakjes.
Doe de stukjes wortel in een kom met 1 eetlepel olijfolie en een snufje zout en peper uit de molen. Hussel even goed door elkaar zodat alle stukjes bedekt zijn.
Verdeel over de bakplaat en rooster 20-30 minuten, tot de stukjes wortel zacht zijn.
Laat afkoelen.
Laat de kikkererwten goed uitlekken. Het vocht kun je prima bewaren om bijvoorbeeld vegan mayo te maken.
Doe de kikkererwten, wortelen, citroensap, water, gembersiroop, knoflook, olijfolie en Za’atar in een blender of keukenmachine en pureer tot redelijk gladde massa. Mocht het te droog zijn, voeg nog wat extra water toe.
Voeg als laatste nog naar smaak zout en peper toe.
Heerlijk bij de BBQ, op een pitabroodje, in een wrap (hieronder met een chili tortilla, verse sla en vegan kipshoarma) of als dip bij vers brood of groente.
Eet smakelijk!
